Η Σοφία Υφαντίδου επέστρεψε από το Ρίο στις 22 Αυγούστου 2016. Η επόμενη μέρα ήταν μια συνηθισμένη μέρα στη Βέροια. ‘Όπως ήταν και πριν. Πριν τις 3 Αυγούστου που έφυγε για τη Βραζιλία, για τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Είναι η μόνη αθλήτρια από τη Βέροια, ο μόνος άνθρωπος που πάτησε στον αγωνιστικό χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου του Ρίο. Η μόνη αθλήτρια από τη Βέροια, από το νομό, από την περιοχή, που πήρε μέρος σε δύο διαδοχικούς Ολυμπιακούς αγώνες.
Αυτό που οπουδήποτε αλλού, για μια πόλη θα ήταν τουλάχιστον ξεχωριστή τιμή, στην περίπτωση της Υφαντίδου είναι ένα μάλλον αδιάφορο γεγονός.
Χρόνια τώρα παλεύει μόνη. Στο Ρίο δεν ήταν απλά μόνη, αλλά ολομόναχη. Για πρώτη φορά, στην κορυφαία διοργάνωση, πήγε μόνη, χωρίς τον προπονητή της.
Όλος ο κόσμος είδε εκείνο το κοριτσάκι με τις κοτσίδες να ξεσπάει σε λυγμούς μπροστά στις κάμερες…
Φορτία ετών, εντάσεις, πίκρες και θυμός βγήκανε με μιας, μέσα από μια έντονη αίσθηση μοναξιάς στην άλλα άκρη του κόσμου. Ήταν ένα ξέσπασμα…
Λίγες μέρες μετά που επέστρεψε από το Ρίο αποχωρίστηκε τη μητέρα της που έφυγε μετανάστρια για την Αυστραλία, όπου βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια ο πατέρας της. Μετανάστες για το μεροκάματο.
Και ο Σοφία είναι “μετανάστρια” Αθλητική μετανάστρια, αφού αναγκάστηκε να πάρει μεταγραφή στον Παναξιακό, που της εξασφάλισε κάποια “οδοιπορικά”…
Γλυκό απόγευμα του Σεπτέμβρη, με τον ήλιο να καίει ακόμη, η Σοφία Υφαντίδου ξαναβρέθηκε στα γνωστά “λημέρια”… Στον φυσικό της χώρο… Στο ΔΑΚ Βέροιας, στο Μακροχώρι…
Το καλοκαίρι του 2013, σε μια μοναδική συνέντευξη είχε πει ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες του Ρίο είναι “ορίζοντας”… Πήγε, αγωνίστηκε, γύρισε και τώρα νιώθει ότι η γραμμή των οριζόντων έχει ακόμη δρόμο, έχει ακόμη πολλές προκλήσεις για νέα “ταξίδια”…
Πόντια, “καραπόντια”, έχει εκείνο το “γινάτι” που δεν το συναντάς συχνά. Αυτό το κορίτσι του ένα και τίποτα, με την απίστευτη ψυχική θέληση, σφίγγει τα δόντια και συνεχίζει…
Συνομιλώντας μαζί της, το βλέμμα της άλλοτε χάνεται μακριά, άλλοτε λάμπει, άλλοτε γυαλίζουν τα μάτια της… Κάποιες στιγμές φάνηκε σαν να υπήρχε ένα δάκρυ, έτοιμο να κυλήσει, αλλά κρατήθηκε…
Η Σοφία Υφαντίδου γύρισε από τη δεύτερη συνεχόμενη συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς αγώνες, ακόμη πιο μόνη.. Κι ακόμη πιο πεισμωμένη!!!
Το τεράστιο μειονέκτημά της, που είναι “ενοχλητική”. Η Σοφία υφαντίδου τόσα χρόνια δε γονάτισε, δεν παρακάλεσε, δε φίλησε “ποδιές”, δεν έγλυψε. Και πάντα μιλούσε… Όπως ένιωθε…
Το ίδιο έκανε και τώρα. Σε μια συνέντευξη της μιας ανάσας. Για όλους και για όλα…
Δ Καρολίδης.
Ξεκινήσαμε την κουβέντα, συνομιλώντας για το Ρίο.
“Οι συνθήκες, σαν χωριό ήτανε όμορφο εξωτερικά, και εσωτερικά καλό ήταν. Απλά είχαμε θέματα με τα προβλήματα ύδρευσης, πλημμυρίσανε κάποια δωμάτια, είχαμε με θέματα καθαριότητας, αλλά μετά από κάποιο σημείο προτιμούσαμε να μη μας καθαρίζουνε γιατί μας κλέβανε. Αντί να μας καθαρίζουν μας κλέβανε κιόλας. Εμένα και τη συγκάτοικο μας έκλεψαν κάποια ρούχα. Αλλά γενικά, εξωτερικά ήτανε ένα όμορφο χωριό. Ήταν πολύ καλή η προσπάθειά τους. Το φαγητό στην αρχή τρωγόταν αλλά μετά από κάποιο σημείο το βαρεθήκαμε. Τρεις βδομάδες να τρως συνέχεια το ίδιο φαγητό ήταν λίγο βαρετό.
Ήτανε τα ίδια φαγητά. Είχε τις διάφορες κουζίνες αλλά ήταν τα ίδια φαγητά. Δεν μπορούσες να φας τα ινδονησιακά και τα κινέζικα γιατί όλα καίγανε. Από κει και πέρα είχαν κάποια δικά τους φαγητά τα οποία δεν γνωρίζαμε τι ήταν οπότε αποφεύγαμε να τα φάμε οπότε τρώγαμε συνέχεια κοτόπουλο, μπριζόλα, πατάτες, ρύζι, μακαρόνια. Αυτό το πράγμα. Μετά από μια βδομάδα το βαριέσαι κάποια στιγμή να τρως συνέχεια το ίδιο φαγητό.
Κάτω του αναμενομένου η διοργάνωση
Από κει και πέρα όσον αφορά τους αγώνες, δεν ήταν και η καλύτερη διοργάνωση, ή δεν ήταν προετοιμασμένοι για έναν τόσο μεγάλο αγώνα. Θα έπρεπε να ξεκινήσουν ίσως από κάποιο κατώτερο αγώνα και μετά να φτάσουν στους Ολυμπιακούς. Ήταν κάτω του αναμενόμενου και των προσδοκιών μας. Ακούγαμε ότι δεν θα ήταν καλοί Ολυμπιακοί Αγώνες, δεν ήταν έτοιμοι. Ελπίζαμε ότι στο τέλος θα βγούνε ψέματα όλα αυτά αλλά τελικά υπερίσχυσε αυτό το πράγμα. Οι αγώνες δεν ήταν υψηλών προσδοκιών όπως περιμέναμε.
Κ.: Υπάρχει μια φωτογραφία σου εκεί που είσαι με ένα ακόντιο και περιμένεις να ρίξεις και περιμένεις να περάσουν δρομείς από μπροστά σου…
Υ.: Ναι. Αυτό γίνεται σε όλους τους αγώνες γιατί είναι πολλά τα αγωνίσματα που συμπίπτουν. Ήταν νομίζω τα 5χλμ των ανδρών. Εντάξει, αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις. Άλλα ήταν τα προβλήματα. Προβλήματα στο πρόγραμμα το οποίο άλλαζε.. Εμείς έχουμε άλλα ωράρια. Πρέπει να είσαι πιο νωρίς έτοιμος, να σε πάρουν μέσα.. Αυτό κάποια στιγμή την επόμενη μέρα που δεν είχε και καλό καιρό άλλαξε χωρίς να ενημερώσουν. Το ανακοινώσανε εκεί πριν τον αγώνα. Εγώ ήμουν έτοιμη για την παλιά ώρα ενώ είχα άλλα δέκα λεπτά, με αποτέλεσμα και με το κρύο να περιμένω περισσότερη ώρα. Μας βάζανε άλλες φορές νωρίτερα μέσα στο αγώνισμα άλλες φορές αργότερα.. ή θα καθόμασταν πολλή ώρα και θα περιμέναμε ή δεν θα προλαβαίναμε καθόλου ζέσταμα.
Κ.: Κάτι στο περίπου ας πούμε…
Υ.: Ας πούμε για τη σφαίρα, Μας βάλανε πολύ νωρίτερα μέσα με αποτέλεσμα να περιμένουμε ένα τέταρτο χωρίς να κάνουμε τίποτα γιατί είχαμε κάνει όλες μας από 6-7 δοκιμαστικές βολές, που είναι υπερβολικό. Συνήθως μας αφήνουν 2 άντε 3 βολές και μετά είχαμε ένα τέταρτο να περιμένουμε.
Ήτανε και 8 το βράδυ, που για το Ρίο είναι αργά, γιατί εκεί νυχτώνει από τις 5:30, οπότε μέχρι τις 8 το βράδυ και με την αλλαγή που είχαμε εμείς και με τις ώρες, νυστάζαμε. Ήτανε μετά τα 200άρι που ήταν το βράδυ της πρώτης μέρας. Στις 10 το βράδυ, όπου μας βγάλανε πέντε λεπτά πριν από την εκκίνηση. Ίσα ίσα που προλάβαμε να στήσουμε τον βατήρα και να κάνουμε τον αγώνα.
Ήταν ή του ύψους ή του βάθους αυτοί οι αγώνες. Στο ακόντιο δεν μας αφήσανε να κάνουμε πέρα από δύο δοκιμαστικές, ενώ έπρεπε να κάνουμε περισσότερες. Ήμασταν σε δυο γκρουπ, ήταν οι αθλήτριες που ρίχνανε καλά και οι αθλήτριες που ρίχνανε λιγότερα μέτρα. Αυτές που ρίχνανε τα λιγότερα μέτρα μπήκαν πριν από μας κι επειδή αυτές αργήσανε να τελειώσουνε εμάς μας δώσανε δυο δοκιμαστικές ενώ αυτές είχανε κάνει παραπάνω δοκιμαστικές με αποτέλεσμα στις 9:15 το βράδυ που είχε 18 και 19 βαθμούς να μην προλάβουμε να ζεσταθούμε καλά.
Το πρόγραμμα ήταν τελείως απαράδεκτο. Στις 11 το βράδυ είχαμε τα 800 μέτρα. Εμείς εκεί πέρα τις πρώτες μέρες κοιμόμασταν από τις 9 το βράδυ, ήμασταν στο κρεβάτι. Μιλούσα με τον κ. Μηνά που ήταν εδώ και ενώ μου έλεγε συνήθως να κοιμάσαι νωρίς για να ξυπνάς νωρίς, μου έλεγε προσπάθησε να κοιμάσαι αργά για να ξυπνάς αργά. Έπρεπε να αλλάξει τελείως το βιολογικό ρολόι.
Κ.: Χειμώνας στη Βραζιλία, έτσι;
Υ.: Για εκείνους είναι χειμώνας βέβαια αλλά είναι σαν να είναι σε μας Μάρτιος με Απρίλιος. Είναι τροπικό το κλίμα. Τις πρώτες μέρες που πήγα εγώ, πέτυχα στη ζέστη. 30-32 βαθμούς. Είχα όμως την ατυχία τις ημέρες του αγώνα, να πετύχω τις χαμηλότερες θερμοκρασίες. Είχα 20 βαθμούς στον αγώνα. Και 11 το βράδυ, ώρα ύπνου, εσύ να ετοιμάζεσαι να μπεις να αγωνιστείς..
Έμενα στο ίδιο δωμάτιο με την Ειρήνη Βασιλείου από την Κρήτη και αγωνίστηκε στα 400μ.
Κ.: Φίλη σου;
Υ.: Δεν γνωριζόμασταν πολύ από πριν αλλά εκει πέρα δέσαμε πάρα πολύ και κάναμε πολύ καλή παρέα. Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο για πολύ καιρό μαζί.
Κ.: Τυχαία βρεθήκατε συγκάτοικοι;
Υ.: Ναι, αυτά τα οργάνωσε η Ομοσπονδία. Όταν δεν επιλέγεις τα βάζει η Ομοσπονδία. Στην πορεία αν κάποιες θέλουν να αλλάξουν, θα ενημερώσουν και θα αλλάξουν. Αλλά εμείς δεν αλλάξαμε. Εγώ βασικά ήμουν με μια άλλη κοπέλα, αλλάξανε αυτές οι δυο μεταξύ τους, οι δυο μαραθωνιοδρόμοι που είχαμε κι εγώ πήγα με την κοπέλα την Ειρήνη Βασιλείου και τελικά ήταν πάρα πολύ καλή συγκάτοικος.
Coach είσαι εδώ!!!
Κ.: Πες μου για εκείνη τη φωτογραφία που ανέβασες αμέσως μετά που έφτασες.
Υ.: Για τον coach. Που έγραψα οι κόουτς εδώ κι εσύ είσαι μακριά. Προσπαθούσα η αλήθεια είναι να νιώθω ότι είναι εκεί. Ήταν δύσκολο βασικά για μένα, όλο αυτό που πέρασα εκεί. Ήταν πολύ δύσκολο γιατί ήταν τελείως ξαφνικό. Ήταν μετά το Πανευρωπαϊκό που είχαμε και πήγε πολύ καλά εκείνος ο αγώνας και δυστυχώς δεν το χαρήκαμε πολύ γιατί γυρνώντας συνέβη αυτό στον κ. Μηνά.
Ήταν μετά η αγωνία για το αν θα πάω στους Ολυμπιακούς αγώνες, το κυνηγούσα μόνη μου, γιατί δεν είχε το κουράγιο να ασχοληθεί επειδή ήταν με πυρετό στο σπίτι, μετά στο νοσοκομείο. Είχα το άγχος για την υγεία του προπονητή μου, είχα το άγχος για το τι θα γίνει με τους αγώνες, είχα αρχίσει να μιλάω με τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας, να μιλάω με δημοσιογράφους, να μαθαίνω νέα, το τι γίνεται, το τι πρέπει να κάνω, να μιλάω με συναθλήτριες από άλλες χώρες για να δω αν δέχτηκαν πρόσκληση για να πάνε στους Ολυμπιακούς αγώνες, τα έκανα όλα εν ολίγοις.
Είχα να κάνω και προπόνηση όλο αυτό το διάστημα μόνη μου. Βασιστήκαμε στο ότι το όριο το είχα από την προηγούμενη χρονιά, στην περσινή μου επίδοση στη Νάξο και με βάση εκείνη την επίδοση επειδή ήμουν μέσα στις 32 αθλήτριες. Ήμουν 33η μέχρι τελευταία στιγμή. Και περνούσαν οι 32. Οι 27 αθλήτριες που είχαν την επίδοση, το όριο και οι υπόλοιπες πέντε που ήταν με βάση τις παγκόσμιες λίστες. Κι εγώ ήμουν στο νούμερο 33 για πόσο καιρό. Καταλαβαίνετε αυτό πόσο ψυχοφθόρο είναι και τα νεύρα είχανε τεντώσει. Είχα όλα τα άγχη μαζί και τα περνούσα μόνη μου γιατί είχαμε αυτή την ατυχία να συμβεί με τον κ. Μηνά.
Κ.: Κυνηγούσες το 32;
Υ.: Μέχρι την τελευταία στιγμή. Να δούμε στοιχεία, να δούμε μήπως κάποια δεν πάει, κάποιες γιατί δεν έπρεπε να είναι μέσα στη λίστα, και μέχρι τελευταία στιγμή ψάχναμε στοιχεία και ευτυχώς δικαιωθήκαμε. Και κατάφερα να πάω στο Ρίο. Ήλπιζα να πάω με τον προπονητή μου αλλά δυστυχώς ήταν η κατάσταση τέτοια που δεν του επέτρεψε να ταξιδέψει. Οπότε εγώ εκεί όταν έφτασα έπρεπε με κάποιο τρόπο να νιώθω ότι ήτανε κοντά μου και να του στείλω ένα μήνυμα να μη στεναχωριέται και ότι και να μην είναι, με κάποιο τρόπο βρίσκεται εκεί πέρα.
Κ.: Θυμάμαι το 2013, πριν 3 χρόνια, για τη σχέση με τον προπονητή είχες χρησιμοποιήσει τη λέξη «εξάρτηση». Ότι αν δεν είναι ο Κυριάκος εκεί κάπου, κάτι σου συμβαίνει.
Υ.: Πραγματικά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Έχω δεθεί μαζί του 20 χρόνια τώρα και νιώθω ότι δεν είμαι ικανή να κάνω το οτιδήποτε έχει σχέση με τον αθλητισμό. Ότι μόνη μου δεν μπορώ να το καταφέρω. Στον αγώνα, είχα κάποιο προπονητή ο οποίος με ανέλαβε εκεί πέρα, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ειδικά μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια, θέλεις κάτι να ακούσεις για να σε ανεβάσει, αυτό δεν μπορεί να το κάνει κανένας άλλος. Έχουμε μια σχέση στην οποία μόνο που με κοιτάει καταλαβαίνει τι θα του πω, ή όταν τον δω θα καταλάβω αν έκανα κάτι καλό, θα καταλάβω από το ύφος του.
“Η μοναξιά που ένιωσα ήταν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα”
Κ.: Ουσιαστικά σε μεγάλωσε. Σε πήρε από παιδί και είσαι μια ώριμη κοπέλα. Επειδή για τον κόσμο κάποια πράγματα δεν είναι αυτονόητα. Ποια είναι η σχέση του αθλητή του στίβου σε τέτοιου επιπέδου αγώνες με τον προπονητή;
Υ.: Είναι πολύ σημαντική. Και πόσο μάλλον μετά από 20 χρόνια και ξέρει κάθε λεπτομέρεια για σένα. Πως ζεις, πως δουλεύεις, πως αντιδράς μέσα στον αγώνα, τι σκέφτεσαι, τι κάνεις, πραγματικά ένιωθα μισή σε αυτόν τον αγώνα. Ειδικά όταν στο ακόντιο δεν μπορούσα να αντιδράσω επειδή ήμουν και κουρασμένη, και ήταν και η ώρα που είχε περάσει και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, προσπαθούσα να σκεφτώ πως ήταν εκεί και κάτι θα μου πει. Ήταν πολύ δύσκολο αυτό που περνούσα. Η μοναξιά που ένιωσα ήταν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Και σε όλη την προετοιμασία, και στην προπόνηση που έκανα, και στον αγώνα ήταν ακόμα χειρότερα. Δεν περίμενα ότι θα με επηρεάσει τόσο πολύ αλλά πραγματικά με επηρέασε.
Το ξέσπασμα με δάκρυα…
Κ.: Πόσο μόνη ένιωθες;
Υ.: Νομίζω ότι όταν τελείωσα τον αγώνα και μου πήραν συνέντευξη από την ΕΡΤ3 ότι αυτό το ξέσπασμα είναι αποδεικτικό του πόσο μόνη ένιωθα.
Κ.: Εκείνο το κλάμα πραγματικά μας συγκλόνισε. Τι ήταν εκείνο;
Υ.: Αυτό είναι η μοναξιά και η πίεση που είχα όλες αυτές τις μέρες. Και ότι είχα και κάποιες προσδοκίες να πάω καλύτερα γιατί ήλπιζα. Ήμουν καλά στην υγεία μου, και ένιωθα ότι μπορώ να πάω καλύτερα. Αλλά ήταν η όλη διαδικασία και το πρόγραμμα που με επηρέασαν και η απουσία φυσικά του κ. Μηνά, και δεν μπορούσα να ξεσπάσω τις υπόλοιπες μέρες, και μετά το ακόντιο, μου βγήκε, ήθελα να ξεσπάσω, αλλά δεν είχα κάποιον για να στηριχθώ, έναν ώμο για να ξεσπάσω γιατί κανείς δεν θα με καταλάβαινε, και επειδή είχα και τον αγώνα των 800 κρατήθηκα και έτυχε στη μικτή ζώνη πηγαίνοντας να συναντήσω εκεί τον δημοσιογράφο. Και πριν με πάρει συνέντευξη, με ρώτησε ένας άλλος τι έγινε και με έπιασε κατευθείαν το παράπονο και δυστυχώς βγήκε και μπροστά στην κάμερα. Δεν πρόλαβα να σταματήσω.
Κ.: Γιατί δυστυχώς;
Υ.: Δυστυχώς γιατί ήταν στενάχωρο.
Κ.: Εξαρτάται πως το διαβάζει κανείς αυτό το γεγονός. Ήταν πολύ ειλικρινές και πολύ ανθρώπινο. Ήταν ένα κλάμα που δεν ήταν μόνο ξέσπασμα και παράπονο. Ήταν μια συναισθηματική διαμαρτυρία.
Υ.: Κυρίως αυτό.
Κ.: Πόσο μόνη ένιωθες ξαφνικά μέσα σε αυτό τον κόσμο;
Υ.: Την ημέρα που αγωνιζόμουν εγώ δεν είχε τόσο κόσμο το γήπεδο. Ευτυχώς μόνο τη δεύτερη μέρα το πρωί αγωνιζόταν ο Μπολτ και γέμισε το γήπεδο. Διαφορετικά εγώ περίμενα ότι θα ζήσω κάτι ανάλογο με το Λονδίνο. Όταν μπήκα στο στάδιο την πρώτη μέρα και κοίταξα τις κερκίδες άδειες, και οι προπονητές, δηλαδή αν χωρούσε 50000 κόσμο, δεν ξέρω αν είχε 5000 κόσμο. Ήταν τόσο άδειο το γήπεδο, οπότε.. ήταν και άσχημος ο καιρός, και συνόδευε όλο αυτό το άδειο, συνόδευε και τη μοναξιά που ένιωθα γενικά στον αγώνα.
Κ.: Σε μια άλλη Ήπειρο, στη Βραζιλία, σε ένα άλλο ημισφαίριο, σε άλλες συνθήκες, σε μια αχανή κατάσταση, εντελώς μόνη.
Υ.: Ναι, ναι. Αν ήταν κοντά δεν θα το ένιωθα ίσως τόσο πολύ. Γιατί αν ήταν και κοντά βέβαια θα είχε και τη δυνατότητα να ταξιδέψει ο κ. Μηνάς μαζί μου αλλά ήταν πολύ μακρινό το ταξίδι και ήταν ρίσκο για την υγεία του να κάνει ένα τόσο μεγάλο ταξίδι έτσι όπως είχε εξουθενώσει ο οργανισμός του.
Ο Μπολτ….
Κ.: Τον Μπολτ τον γνώρισες;
Υ.: Τον Μπολτ τον είδα το 2012 πρώτη φορά. Τώρα τον έχω δει σπανίως μέσα στο χωριό. Μπορεί να ήταν και στο δωμάτιο του ο άνθρωπος. Έξω δεν κυκλοφορούσε πάρα πολύ πέρα από τους αγώνες και στους αγώνες όταν ήταν, ήταν πάντοτε με 5-6 ανθρώπους γύρω του για να μην τον πλησιάζουν πολύ. Γενικά ο Μπολτ ενώ παλιά ήταν πιο ανοιχτός προς τον κόσμο, πλέον επειδή έχει κάποιους αντιπάλους, προσέχει πάρα πολύ και δεν είναι αυτός ο χαρωπός άνθρωπος που ήταν και τα προηγούμενα χρόνια. Έχει σοβαρευτεί λίγο.
Οι μεγάλες αθλητικές μορφές
Κ.: Πες μου κάποιους αθλητές που σε εντυπωσίασαν, όχι μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, που έτυχε να τους γνωρίσεις και έχουν και μια άλλη προσωπικότητα.
Υ.: Σαν αθλητές, ο Μοφάρα, που παρόλο που έπεσε, σηκώθηκε, και ξανακέρδισε. Μετά, μ’ αρέσει ο Ιντον πάρα πολύ γιατί στο δέκαθλο είναι κορυφαίος. Κάνει θαύματα πραγματικά. Σε ατομικά αγωνίσματα θα μπορούσε να διακριθεί σε πάρα πολλά. Η Ένις μ’ αρέσει γιατί έχει καταφέρει σε δυο χρόνια που έχει γεννήσει να ξαναμπει. Μπήκε πέρσι, κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα, ήρθε φέτος, βγήκε δεύτερη, πέρα από κάποιους τραυματισμούς, αλλά έχει καταφέρει και έχει ξαναμπει και κερδίζει μετάλλια. Είναι σπουδαίο πράγμα αυτό που κάνει.
Οι Έλληνες αθλητές
Κ.: Με τα μέλη της Ελληνικής αποστολής;
Υ.: Με τα μέλη, ήμασταν με όλα τα παιδιά. Ο Πετρούνιας από την ενόργανη είναι πολύ καλό παιδί, είναι πολύ χαμηλών τόνων, μ’ αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που μιλάει. Κέρδισε το μετάλλιο και δεν ήταν απόμακρος. Ήταν με όλους. Κάθε μέρα ήμασταν όλοι μαζί κάτω γιατί δεν είχαμε τηλεοράσεις στο δωμάτιο οπότε μαζευόμασταν όλοι κάτω. Είχε δυο τηλεοράσεις μόνο κάτω στη ρεσεψιον, και μαζευόμασταν όλοι μαζί για να βλέπουμε τηλεόραση. Ήταν καλό αυτό γιατί ερχόμασταν πιο κοντά με τους αθλητές. Αν είχαμε στα δωμάτια, θα ήμασταν όλοι κλεισμένοι στα δωμάτια, οπότε ήταν ένας καλός τρόπος να γνωριστούμε καλύτερα. Ο Πετρούνιας είναι πραγματικά να τον θαυμάζεις. Και για το ήθος του και για τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί με τον κόσμο, και το πώς μιλάει. Από κει και πέρα με όλα τα παιδιά κάναμε αρκετή παρέα.
Κ.: Όταν κερδίζαμε κάποιο μετάλλιο τι γινόταν μέσα στην αποστολή;
Υ.: … ξέχασα τον Γιαννιώτη φυσικά. Είναι παράδειγμα προς μίμηση. Έφτασε 37 χρονών, πέρασε αυτό που πέρασε το ’12 με την αποτυχία του, αποτυχία γι’ αυτόν γιατί δεν πήρε μετάλλιο, για μας η 4η θέση ήταν σπουδαία. Δεν τα παράτησε, συνέχισε και δικαιώθηκε στον τελευταίο του αγώνα στην τελευταία μεγάλη διοργάνωση, κατάφερε πήρε το ασημένιο μετάλλιο και η μόνη κίνηση που έκανε που μπορούσε να πάρει το χρυσό και όμως σταμάτησε τη διαδικασία της ένστασης είναι κι αυτός παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους νέους αθλητές.
Επιτυχία είναι και μόνο το να πας εκεί…
Κ.: Γιατί σύμφωνα με το βάθρο πρέπει να κρίνουμε τον βαθμό της επιτυχίας ή της αποτυχίας; Θεωρείς ότι στο Ρίο απέτυχες; Στην καρδιά μας είσαι Ολυμπιονίκης και το ξέρεις.
Υ.: Όσο περνούσε ο καιρός και το σκεφτόμουνα, επιτυχία είναι και μόνο το να πας εκεί πέρα. Να συμμετέχεις σε μια Ολυμπιάδα. Πήγα τελευταία και καταϊδρωμένη. 32η και στο τέλος. Έφυγα από κει 27η. Κάποιες δεν τερμάτισαν, κάποιες ακυρώθηκαν, πήγα δηλαδή με καλύτερη θέση από ότι έφυγα. Η επίδοσή μου θα μπορούσε να ήταν έστω για κατά 200 βαθμούς καλύτερη αν έτρεχα το τελευταίο αγώνισμα, τα 800. Αλλά το πήγα 14 δευτερόλεπτα πάνω από το ρεκόρ μου γιατί δεν υπήρχε λόγος να το τρέξω και δεν είχα εκείνη τη στιγμή το σθένος να το τρέξω. Αλλά όσο ήμουν εκει πέρα ένιωθα ότι δεν πήγα καλά γιατί είχα απαιτήσεις εγώ η ίδια από τον εαυτό μου όχι τι είχαν οι άλλοι. Εγώ η ίδια τι ήθελα να κάνω. Ερχόμενη πίσω στην Ελλάδα άρχισα να το συνειδητοποιώ και να λέω ότι, εντάξει, ήταν ακόμη μια Ολυμπιάδα, οπότε είναι μεγάλη επιτυχία αυτό.
“Πέρασα πολύ δύσκολα”…
Κ.: Ξέρεις πολλούς να έχουν μπει σε δυο Ολυμπιάδες;
Υ.: Από τα παιδιά που ήμασταν εκεί ήταν αρκετοί, αλλά εδώ στη Βέροια όχι, δεν έχουμε. Έχουμε άλλον έναν αθλητή που πήγε σε μια Ολυμπιάδα, αλλά δυστυχώς κάποιοι δεν καταλαβαίνουν πόση προσπάθεια κάνεις για να πας μόνος σου στους Ολυμπιακούς αγώνες. Εκεί απλά πας, δηλώνεις συμμετοχή και αν είσαι τυχερός μπορεί να κερδίσεις κάτι καλό. Η προσπάθεια όμως που κάνω όλα αυτά τα χρόνια, γιατί από το ’12 και μετά όταν κάνεις έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, αυτό θα σου είναι την επόμενη Ολυμπιάδα. Εγώ είχα στόχο την επόμενη Ολυμπιάδα του ’16.
Αυτά τα 4 χρόνια πέρασα πάρα πολύ δύσκολα πράγματα και με τραυματισμούς, δυσκολίες προσωπικές, οικογενειακές. Κάποιοι άνθρωποι δεν τα βλέπουν αυτά. Δεν κοιτάνε βαθιά, δεν κοιτάνε τι έχει στερηθεί ο άλλος για να φτάσει εκεί που έφτασε για να μπει στην εκκίνηση στην Ολυμπιάδα. Δεν καταλαβαίνουνε και κρίνουν εκ του αποτελέσματος. Αν ήταν εύκολο, θα είχαμε άπειρες συμμετοχές στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν θα ήμασταν μόνο 10000 αθλητές. Θα πήγαινε όλος ο κόσμος.
Οι επόμενοι στόχοι
Κ.: Είναι εύκολο να συμμετάσχεις σε μια Ολυμπιάδα; Εσύ συμμετείχες σε δυο διαδοχικές. Λονδίνο με το ρεκόρ αγωνίσματος, Ρίο, και πιστεύω ότι το ξανασκέφτεσαι.
Υ.: Δεν κοιτάζω τόσο μακριά. Θα ήθελα, αλλά περνάνε και τα χρόνια. Θα ήθελα να κάνω άλλη μια συμμετοχή σε μια Ολυμπιάδα, να είμαστε καλά πρώτα. Από δω και πέρα δεν θα κοιτάζω τόσο μακριά. Θα κοιτάζω τη χρονιά που έρχεται. Έχουμε το Παγκόσμιο φέτος στο Λονδίνο, ξανά στο ίδιο γήπεδο που είχαν γίνει οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οπότε στοχεύω εκεί, και από κει και πέρα θα κοιτάζουμε αυτό που έχουμε μπροστά μας.
Κ.: Το αμέσως επόμενο εννοείς. Δεν βάζεις στόχο για μετά από 4 χρόνια.
Υ.: Το έχω στο μυαλό μου κι εκείνο αλλά πάμε βήμα-βήμα τώρα. Πάμε σταθερά. Οι στόχοι μας θα είναι πρώτα εδώ κοντά και μετά μακροπρόθεσμα.
Κ.: Πόσο πολύ το θέλεις;
Υ.: Το θέλω πολύ, δεν το συζητώ. Βέβαια έχω βάλει στο μυαλό μου ότι οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες αν τα καταφέρω, θα αγωνιστώ στο ακόντιο. Δεν θα ήθελα κανένα έπταθλο. Μόνο ακόντιο. Οπότε θα είναι πιο εύκολο να αγωνιστώ για εκείνους τους αγώνες. Είναι κάποια μέτρα τα οποία δεν τα έχω ρίξει ακόμα. Θα ήθελα να δω τι μπορώ να κάνω μόνο στο ακόντιο. Ρίχνοντας 57,5 μέτρα πιστεύω ότι δουλεύοντας θα μπορέσω να ρίξω 60 μέτρα. Θα δούμε. Αυτή τη στιγμή το όριο είναι 62 μέτρα. Το θέμα είναι πως είναι δύσκολο να πας. Από κει και πέρα είναι πιο εύκολο να διακριθείς. Μπήκαν στον τελικό με 60 μέτρα ενώ έπρεπε να πάνε με 62. Ενώ το όριο ήταν 63 μέτρα για τον τελικό, πιο πολύ από ότι το να πας, μπήκανε με 60 μέτρα στον τελικό. Δηλαδή ήσουν με 60 μέτρα στην δωδεκάδα.
Η πιο συγκλονιστική στιγμή ήταν η είσοδος της Ελλάδας στην τελετή έναρξης
Κ.: Εσύ που ήσουν εκεί, ανάμεσα στους υπόλοιπους αθλητές όπως ο Μπολτ, βάλε μας λίγο στο κλίμα, πως νιώθεις εκεί;
Υ.: Είναι η ψυχολογία του να είσαι εκεί μέσα. Να σε παρακολουθεί τόσος κόσμος. Αυτό το ένιωσα κυρίως το 2012 γιατί ήταν γεμάτο το στάδιο. Εκεί ένιωθα ότι βρίσκομαι στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εδώ για να πω την αλήθεια, πέρα από την τελετή έναρξης που ήταν η καλύτερη στιγμή, για την είσοδο της Ελλάδας, γιατί σαν διοργάνωση δεν είχε σχέση με το ’12. Δεν ένιωθα τόσο πολύ πως ήμουν σε μια μεγάλη διοργάνωση. Η πιο συγκλονιστική στιγμή ήταν η είσοδος της Ελλάδας στην τελετή έναρξης, πρώτη μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο με τη σημαία μπροστά κι εμείς να ακολουθούμε από πίσω.
“Δεν έχω ανάγκη από “συχαρίκια…Ας κάνουν τουλάχιστον έργα”…
Κ.: Πως σε υποδέχτηκαν όταν γύρισες; Είσαι η μόνη αθλήτρια από τη Βέροια που συμμετείχε σε δυο Ολυμπιάδες. Και μάλιστα σε ατομικό αγώνισμα.
Υ.: Εσείς δεχτήκατε κάποιο συγχαρητήριο για κάποιο αγώνισμα; Όπως το Πανευρωπαϊκό που βγήκα όγδοη; Είναι η καλύτερη θέση που έχει πάρει ποτέ Ελληνίδα αθλήτρια σε αγώνες Πανευρωπαϊκούς. Που βγήκε η πρόκριση για τους Ολυμπιακούς αγώνες, πήρατε εσείς καμία επιστολή για να την ανακοινώσετε;
Ή μετά τους Ολυμπιακούς; Αλλά δεν με νοιάζει. Προτιμώ να κάνουνε κάποια άλλα έργα παρά τα συχαρίκια. Τα συχαρίκια τι να τα κάνω. Μήπως θα φτιάξω το στρώμα, το ύψος να πηδάω; Μήπως θα μπορώ να κάνω προπόνηση εδώ χωρίς προβλήματα; Να μπορώ να κάνω σφαίρα χωρίς να με φάνε τα φίδια; Εκεί πέρα που κάθονται τα παιδιά καθημερινά, εγώ έχω καθαρίσει τουλάχιστον πέντε φορές. Με χλωρίνη και νερό. Έχω πάρει τη σκούπα πριν ξεκινήσω την προπόνηση και έχω καθαρίσει. Τι να τα κάνω τα συγχαρητήρια. Θα με βοηθήσουν μήπως να καθαρίσω ή να κάνω το έργο μου καλύτερο; Θα πούνε βέβαια ότι βγαίνω και γκρινιάζω πολύ και γι’ αυτό δεν μου γράφουν τα συγχαρητήρια.
Δεν θα γίνω με τα συγχαρητήρια ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν με άλλους τρόπους για να πούνε ότι βάλανε ένα λιθαράκι στην προσπάθειά μου στο να πάω σε μια Ολυμπιάδα. Δεν θέλουν να το κάνουνε; Υγεία.
Ενοχλητική….
Κ.: Είσαι λίγο εχοχλητική…
Υ.: Είμαι. Πολύ. Σε πολύ κόσμο δεν αρέσει. Θα πουνε βέβαια πως έχεις πάρει μεταγραφή στη Νάξο και έφυγες από τη Βέροια. Ναι, έφυγα στη Νάξο γιατί δεν είχα βοήθεια από εδώ πέρα. Από την πόλη στην οποία ζω, από τον Σύλλογο στον οποίο ήμουνα, δεν είχα καμία βοήθεια. Γι’αυτό έφυγα. Συνεχίζω μένω στη Βέροια, αγαπώ τη Βέροια, αγαπώ τους ανθρώπους της Βέροιας. Ο κόσμος που έρχεται εδώ καθημερινά και ξέρει την προσπάθεια που κάνω, το εκτιμάνε. Υπάρχει κόσμος που δεν το εκτιμάει όμως και προσπαθείς να είσαι όσο πιο ευγενικός γίνεται αλλά μετά από κάποιο σημείο δεν μπορείς.
Κ.: Η να θεωρηθεί υπερβολικό η θέρμανση..
Υ.: Ναι. Αυτό ήταν υπερβολή. Κάναμε σε 8 βαθμούς θερμοκρασία βάρη. Όταν πρέπει να δώσεις το 101% των δυνατοτήτων σου εκείνη τη στιγμή και να ζοριστείς με 8 βαθμούς.. Εγώ όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι έπαθα έναν τραυματισμό από το κρύο. Ήμουν 4 μέρες στο κρεβάτι από τη μέση μου. Και επειδή είχα παλιότερα κι έναν ακόμα τραυματισμό σοβαρό, σε σημείο που μπορούσε να με αφήσει εκτός. Κατάφερα όμως με επιμονή να τον διορθώσω. Και νομίζαμε ότι ξύπνησε αυτός ο τραυματισμός και εκεί ήταν πλέον που σταμάτησα να είμαι καλή με τον κόσμο και ότι με ενοχλούσε το έλεγα. Πολλοί θεωρούν ότι δεν πρέπει να το κάνω γιατί είμαι αθλήτρια επιπέδου, και δεν πρέπει να μιλάς.. Αν είμαι αθλήτρια επιπέδου, ελάτε να δείτε τι κάνω, γιατί όλοι μιλάνε εκ του ασφαλούς, όλοι κάθονται σε ένα γραφείο, όλοι κάθονται σε ένα καφέ, τα λένε. Προκαλώ τον κόσμο που γκρινιάζει που γκρινιάζω, να έρθει ένα μήνα το χειμώνα, και ένα μήνα το καλοκαίρι να καθίσει εδώ μαζί μου έστω μια ώρα από τις 5 που κάθομαι εγώ για να δουνε τις συνθήκες που αντιμετωπίζω καθημερινά.
Δεν έχω πίκρα, έχω θυμό…
Κ.: Έχεις πίκρα, έτσι;
Υ.: Θυμός είναι βασικά. Θυμός γιατί υπάρχουν οι λύσεις και οι δυνατότητες αλλά δεν θέλουν δυστυχώς να βοηθήσουν. Θα μπορούσανε. Παλιότερα από τους προηγούμενους είχα βοήθεια. Στην αρχή πολύ στραβά αλλά με βοήθησαν σε ένα πολύ μεγάλο μέρος. Αλλά συνεχίζουμε με αυτή την καραμέλα πως ότι στραβό υπάρχει το κάνανε οι προηγούμενοι αλλά σε λίγο που θα είμαστε εμείς οι προηγούμενοι, δεν φροντίζουμε να μη λένε και για μας το ίδιο. Θα λένε πάλι τα ίδια για μας. Είναι θυμός και όχι πίκρα. Δεν πικραίνομαι εύκολα. Θυμώνω περισσότερο.
Ποντιάρα, καραπόντια!!!
Κ.: Είσαι και πεισματάρα.
Υ.: Πολύ. Είναι και το ποντιακό στοιχείο. Είμαι πολύ πεισματάρα.
Κ.: Χορεύεις ποντιακά;
Υ.: Κάτι λίγα. Μπορεί να είμαι πόντια από μάνα και πατέρα αλλά τα ποντιακά λίγο.
Γιατί πήγα στον Παναξιακό..
Κ.: Όταν πήγες στο Παναξιακό, κανένας δεν σου είπε, Σοφία που πας; Αφήνεις τη Βέροια και πας στο Παναξιακό;
Υ.: Δυστυχώς ήταν οι καιροί δύσκολοι. Κάναμε προσπάθεια. Δώσαμε το περιθώριο στον Φίλιππο να με κρατήσουνε να μη φύγω, γιατί δεν ήθελα να φύγω, 20 χρόνια είμαι σε αυτό το Σύλλογο, είναι ο προπονητής μου, εντάξει, όλες οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μου είχαν έρθει μέσα από αυτό τον Σύλλογο. Αφήσαμε ένα μεγάλο χρονικό περιθώριο για να μου πουν αν θέλουν να με κρατήσουν, γιατί δεν ζητούσα ένα τραγικό ποσό, ένα ποσό για να βγάζω πέρα τις μετακινήσεις μου στη Θεσσαλονίκη δυο φορές την εβδομάδα, για τις θεραπείες μου. Οι άνθρωποι στη Νάξο, που είχα κάνει μια επικοινωνία μαζί τους, σκεφτήκαμε ότι μπορεί να ενδιαφέρονται οι άνθρωποι, και με το που τους το είπα, κατευθείαν συμφωνήσανε. Περιμένανε εμένα. Με πήρανε πολλά τηλέφωνα για να δουνε αν αποφάσισα τελικά αλλά μέχρι τελευταία στιγμή, 30 Οκτωβρίου που λήγανε οι προθεσμίες, περίμενα μήπως γίνει κάτι και δεν φύγω τελικά. Δυστυχώς δεν έγινε κάτι και αναγκάστηκα να πάρω μεταγραφή στη Νάξο.
Κάποιες φορές νιώθω αδικημένη…
Κ.: Όλες αυτές οι καταστάσεις, σε έχουν πεισμώσει;
Υ.: Ναι. Απλά κάποιες φορές νιώθω αδικημένη γιατί υπάρχουν αθλητές σε άλλες πόλεις που είναι χαμηλότερου επιπέδου από μένα που έχουνε πολύ παραπάνω στήριξη από ομάδες και από τους τοπικούς παράγοντες. Αυτό με κάνει να νιώθω μια πικρία, αλλά μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Από κει και πέρα νιώθω ότι αδικούμαι. Ενώ αγαπάω τόσο πολύ τη Βέροια, μερικές φορές σκέφτομαι πως αν ήμουν σε άλλη πόλη, θα μπορούσα να είχα κάνει πολύ περισσότερα πράγματα. Γιατί θα είχα τη στήριξη που χρειάζεται. Έστω να φύγω να πάω για μια προετοιμασία κάπου πιο ζεστά. Με την Ειρήνη Βασιλείου που ήμασταν μαζί στο δωμάτιο, η Περιφέρεια της Κρήτης, την έστειλε μαζί με την αδερφή της προετοιμασία στη Νότια Αφρική ένα μήνα, βρήκαν τον τρόπο, τα λεφτά υπήρχανε.. Υπάρχουν γενικά τα λεφτά όταν θέλουμε να βοηθήσουμε, αρκεί να θέλουμε.
Όταν εγώ εδώ πέρα το χειμώνα έχω 0 βαθμούς και το μόνο που μπορώ να πάω, είναι μια προετοιμασία ως την Κύπρο, γιατί μας καλύπτει η Ομοσπονδία τη διαμονή εκεί πέρα. Στη Νότιο Αφρική δεν μπορεί να στα καλύψει. Και όταν δεν έχεις την ανάλογη στήριξη, να μη νιώθεις λίγο αδικημένος; Αρκετοί αθλητές που πήραν μέρος φέτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, πήγαν προετοιμασία στη Νότιο Αφρική. Βρήκαν τρόπο οι Περιφέρειές τους, βρήκαν κάποιους χορηγούς, και τους στείλανε για προετοιμασία. Και μπορεί αν πήγαινα κι εγώ για προετοιμασία, γιατί κάποια προβλήματα τραυματισμών βγήκανε από το κρύο.. όταν κάνεις προπόνηση σε χαμηλή θερμοκρασία λες, κάποια στιγμή δεν γίνεται, δεν θα κάνω αυτό στην προπόνηση.
Δηλαδή κάποια πράγματα που πρέπει να τα δουλέψεις, δηλ. μέχρι τον Μάρτιο είχαμε κρύα. Εγώ όμως τον Απρίλιο είχα αγώνες. Έπρεπε η προετοιμασία μου να βγει. Παιδευόμουν να τη βγάλω με το ζόρι και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μου βγαίνουν τραυματισμοί. Γιατί δεν μπορούσα να αποφύγω την προπόνηση.
Αδιαφορία…
Κ.: Σου βγάζει ένα “γαμώτο” όλη αυτή η κατάσταση στους αγώνες; Να θέλεις να δώσεις απαντήσεις απέναντι σε όλο αυτό;
Υ.: Και που τις δίνω, τι γίνεται; Ξεκίνησε ο πρώτος μου αγώνας στην Ιταλία, βγήκα 3η, έκανα μια καλή επίδοση, μετά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Σε όλα αυτά είχα προβλήματα. Στην Ιταλία πήγα και παραμονή του αγώνα ήμουν με ίλιγγο. Έβγαλα τον αγώνα με ίλιγγο. Γύρισα πίσω και αναγκάστηκα να πάω στο γιατρό για να δω μήπως έχω κάποιο πρόβλημα. Είναι πράγματα που δεν τα ξέρει ο κόσμος. Μετά με έπιασε πρόβλημα στη χολή μου. Δεν μπορούσα να φάω. Ήμουν με συγκεκριμένη διατροφή γιατί δεν κρατούσε τίποτα μέσα το στομάχι μου. Ήμουν στους γιατρούς. Μέρα παρά μέρα με εξετάσεις αίματος για να δω αν κατεβαίνουν κάποιοι δείκτες, γιατί είχαν φτάσει σε τετραπλάσιο ποσοστό. Αυτό κράτησε 3 εβδομάδες. Ξεκίνησα προπόνηση και ένιωθα το σώμα μου άδειο. Μετά μόλις ήμουν καλά πήγα στην Ολλανδία και βγήκα 8η στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ήταν η 5η ή 6η καλύτερη θέση που πήρε αθλητής στο Πανευρωπαικό πρωτάθλημα. Μετά την Στεφανίδη, Κυριακοπούλου, Μπεσιρίδου, Φιλιππίδης, Μπρανιώτης, ήμουν μετά εγώ. Πόσους αθλητές έχεις εδώ στη Βέροια που έχουν πάρει σε Πανευρωπαϊκό ατομικό αγώνισμα; Γιατί όλα τα κάνεις μόνος σου. Μόνος σου παλεύεις. Δεν έχεις έναν συμπαίκτη να διορθώσει το λάθος σου. Πόσους αθλητές έχεις να σου φέρουν τέτοια διάκριση; Δεν τα ξέρει αυτά ο κόσμος όμως και δεν τα ξέρουν κι αυτοί που βρίσκονται πιο πάνω. Και να ξέρουν, κάνουν πως δεν τα ξέρουν. Πως δεν τα μάθανε ποτέ.
Περηφάνια…
Κ.: Έχεις σκεφτεί να γίνεις πιο εύκαμπτη στη θέση σου; Πιο πολύ με τις δημόσιες σχέσεις; Να κάνεις περισσότερες χειραψίες;
Υ.: Όχι δεν θα το κάνω. Μέχρι τώρα δεν το έκανα. Πήγα μια φορά, μαζί με τον κ. Μηνά πήγαμε, συζητήσαμε τα προβλήματά μας, τους είπαμε, πριν ένα και δυο χρόνια.. Το μόνο πρόβλημα που έχει λυθεί, και αυτό γιατί μεσολάβησε και κάποιος ακόμα, είναι η θέρμανση μέσα στα βάρη. Όλα τα υπόλοιπα επιδεινώνονται.
Στην κάμερα ήταν ο Κώστης Χασιούρας. Την απομαγνητοφώνηση και το κείμενο έκανε η Σοφία Βέϊου
Απάντηση